Sevgiliye Yazılan Mektuplaraşk mektuplarısevgi dolu sözleraşk şiirleriaşk sözleriaşk mesajlarısevgi mektupları
Sevgiliye Yazılan Mektuplar
Eylül 1976
FRAU VON STEIN'a
Neden sana acı çektiriyorum sevgilim?
- Neden hep ya sana acı çektirmek yada kendi kendimi aldatmakla geçiyor günler. Biz birbirimizin hiçbirşeyi olmayacaktık; ama herşey olduk. Seninle böyle düpedüz konuşuyorum çünkü sen her bakımdan anlarsın. Şu var ki ben herşeyi olduğu gibi görüyor ve bunun için de çIğrımdan çıkıyorum. İyi uyu meleğim ve uyan! Seni artık görmeyeceğim yalnız biliyorsun ya ben kalbimi ah hepsi saçma ne soylesem hepsi boş. Yıldızları nasıl seyrediyorsam bundan böyle sana da öyle bakacağım demek! Hele bir düşün bunu...
Wolfgang von Goethe(Goethe'nin Seçilmiş Mektupları kitabından)
Benim canım sevgilim
Beni saran kollarından koparken ne kadar isteksizdim ahh.. Ve hücreme yaklaşırken adımlarım nasıl geri geri gidiyordu bilsen... Hücre- sessiz acımasız ve umursamaz tavırlı sahibinin gidişinin farkında değilmiş gibi görünen ama sonunda döneceğini bilerek böbürlenen hücre orada beni bekliyordu. Dudaklarım konulmaz bir açlık içinde seninkilerle kenetleneli yalnızca üç gün oluyor. Daha üç gün önce yıllardır sevdiğim garip bir aşinalık garip bir yabancılık duyduğum sayısız geceler boyu yanında yattığım ve tatlı uyuduğum o varlığa kondu gözlerim. Takvime göre yalnızca üç gün bana sorarsan aradan birçok evren çağı geçti ve ben seninle sanki hiç konuşmadım da konuştuğumu düşte gördüm. Sevgilim "kendimden geçtim " derken benim yerime de konuşmuş oluyorsun. Tırmandığın basamaklar içeri girdiğimde beliren görüntün. Manny'nin kulağıma boğuk boğuk gelen sesi içinde bulunduğumuz oda .. Hepsi ve herşey öyle çılgın bir gümbürtüyle bilincime aktı ki ağzımı açamaz oldum . Sonra fiziksel selamlaşmamızın acı veren eşsiz tadına daha tümüyle varmadan bununla birlikte içtikçe daha çok susadığımın bilincinde olarak ayrıldığımı ve kaldırılmaz bir masanın aramIıda olduğunu gördum..!
Ahh Monsieur Je t'aime Je t'adore. Büyük yalnızlık duyan karın Ethel ( Ethel ve Julius Rosenberg'lerin hapishanede birbirlerine yazdığı mektuplardan oluşan "Rosenbergler" kitabından..
Sabah erken terminale indim. Çantamı yere bırakıp öylece beklemeye başladım. Bilinçsizce gözlerim etrafı tarıyordu biliyorum beklemiyordun ama yinede gözlerim seni arıyordu eskiden kalma bir alışkanlıkla... Sen uzun bir zaman önce gitmiştin bu kent de biliyorum ama inatla gözlerim seni arıyordu yine de arada geçen bunca zamana rağmen...
Soğuktu Ankara’ya kar yağıyordu üşüyordum... Benim de düşlerim yağdı Ankara’ya... Ellerimi cebime soktum bir süre öylece bekledim... Sanki biraz sonra bir köşeden çıkıp gelecektin sadece birazcık geç kalmıştın; koşarak çıkıp merdivenleri gelip sarılacaktın hasretle...
Biliyorum uzaklardasın şimdi .. Kimlerlesin kimbilir yalnızsın belki de benim gibi şu an..? Oralar da soğuktur belki üşüyor musun..? hala canını sıkıyor mu bir ömür tükettiğin bu hayat kavgası..?
Beni sorma! Suyu tükenmiş limanların denizlerine yürüyüp duruyorum hala... Hayatımın sesi kısılmış yaşlanmış dudaklarımdaki kelimeler kimse aramıyor anlamıyor beni... Unutulmuşum anlayacağın...
Beklerken gözlerin geldi gözlerimin önüne dudakların duruşun gülüşün sevgiyle bakışın... Sonra aklım ayrılığın bir burgu gibi işlediği yüzüne bakmaya elini tutmaya korktuğum günlere gitti. Burgu ağır ağır işliyordu içime ağır döndüğü içinde daha çok acıtıyordu...
Yıllardır bu terminale her gelişimde aynı acıyı duyarım aynı özlemi hissederim aynı hüznü yaşarım... Oysa aradan uzun yıllar geçmişti ama her şey daha dünmüş gibi gözlerimin önünde canlanıyordu...
Ne zaman bu terminale insem içim burkulur gözlerim durup durup dolar. Her esen yelde yağan yağmurda çağlayan ırmakta uğuldayan ormanda senin kokunu duyarım...
Her esintide soluğunu hissedip içime ferahlık dolar ve her yokluğunu yokladığımda ruhum sızlar.
Çekip gitmiştin kalbinin bütün kapılarını kapatarak ardında.. Durmadan büyüdü içimde yokluğun. Günler aylar yıllar geçip gitti ardına bakmadan ama sen yoktun gelmiyordun... Gelmiyeceğini biliyorum beklemem nafile ama yine de köşe başlarına bakıyorum belki bir köşeden çıkar gelirsin diye.. Uzaktasın oysa ki bir ömür kadar... Özlem tek yönlü bir yol işte gidip de dönmeyen...Ve sen bir yel gibi esip gittin hayatımda ardına bakmadan ben yelkenleri kırık tekneler gibi bakakalmıştım yorgun denizler üzerinde...
Seni ne zaman ansısam bir hüzün şarkısı kırılır kalbimde; hiç unutamadım ki seni zaten yıllar oldu buraları terkedip gideli yıllar oldu ayrıyız dudaklarımız biribirinden uzak bedenlerimiz ellerimiz gözlerimiz uzak. Oysa aşk karşılıklı sevmektir dokunmaktır gerçek aşk paylaşmaktır hayatı. Hala kulağım sesinde gözlerim etrafta seni arıyorum çok uzaklarda olduğunu ve gelmeyeceğini bile bile... Kırık bir tebessümdür anımsadığım bir sevda türküsüydü adın... Herkese bir şeyler verilir belki ama ben sana kalbimi verdim... Kalbimi de alıp gittin beraber...
Çekip gittin hayatımdan düşlerimi ve anılarımı sarsarak.. hayatımda artık mutluluk olmayacak teselli olmayacak. Hep bir boşluk hep acılar hüzünler olacak...
Şimdi güz sonu kışa giriyoruz ben dört mevsim baharı yaşadım seninle. Dört mevsim çiçek açtın kalbimde taze bir yaprak gibi yeşildin sevgi çiçeğiydin üzerine çiğ taneleri düşmüş kırmızı güldün maviydin beyazdın bütün renklerde sevmiştim seni...
Seni severken hayatı da sevmiştim ben dünyayı dainsanları da...
Uçup gitti şimdi sevgi kuşları hayatımda. Günlerin gecelerin tadı yok. Leylası kaybolmuş bir mecnunum Hiçbir çöl kabul etmiyor beni artık Soğuk karanlık gecelerde kayıp çocuk resimleridir hüznün bir başka adı. Gittiğinden beri kayıp içimdeki çocuk...
Sana bu kaçıncı mektup gönderilmeyen
Yazıp da okuyamadığımokuduğumda ağladığım
Bu nasıl bir sevda kiağlayıp ta anlatamadım
Anlatayım....
Ellerim nasırgömleğim ütüsüz
Yamalı pantolonumdan utanır
Sevdalara sığmasa da sesimhaykıramazdım
Senin için en nezih kelimelerden şiirler yazdım
Tarif edemedim diye gönlümün diliyle seni
Yırtıp attım...........................
Kaç gül kopardım bahçelerdenal
Kaç kez yemin ettimtamam
Gülümü vereceğim sevgimi söyleyeceğim
Olmadı liseli kız olmadıanlatamadım
Sen eve dönerken ben bir köşede ağladım
Bir bakış çok şey anlatır derler
Anadolu yiğidi sevdalıysa
Ben sana bakamadım da doyasıya
Gözümden sakındım seni.................
En serin yaylalardan dahaserin
Saçların savrulurken gözlerin ah..gözlerin
Umudun başka gözlerdeellerin başka ellerde
Düşünsene seni severken deli ce..
Dokunsun başka bir ten tenine
Nasıl anlatayım kıskanıyorum.
SENİ ÇOK SEVİYORUM...................
Beni düşündüğünde
Özlemin bir damla umut oluyorsa kestane karası gözlerinde
Sakın umudunu kağıt bir mendille slip çöpe atma!
Gün gelecek ;
Acılarınla büyüttüğün sevda çiçeğin tomurcuklanacak
Güneş bir başka doğacak ve yağmurlar umutla yağacak
Ve sana söz tomurcuk çiçek açtığında yanında olacağım
İşte o zaman hayallerin pembe bir düşten ziyade
Beyazlar içinde bir gerçek olacak
Umudunu hasretıine yenik düşürme sakın
Mutluluk bizimi mutluluk yakın!
Beni düşündüğünde
Özlemin bir damla umut oluyorsa kestane karası gözlerinde
Sakın umudunu kağıt bir mendille slip çöpe atma!
Gün gelecek ;
Acılarınla büyüttüğün sevda çiçeğin tomurcuklanacak
Güneş bir başka doğacak ve yağmurlar umutla yağacak
Ve sana söz tomurcuk çiçek açtığında yanında olacağım
İşte o zaman hayallerin pembe bir düşten ziyade
Beyazlar içinde bir gerçek olacak
Umudunu hasretıine yenik düşürme sakın
Mutluluk bizimi mutluluk yakın!
Üşüyorum:hüzün şarkıları söyleyen bir Sonbaharın zemheriye dönüşmesinin verdiği fani bir üşüme hissi değil bu sevdiğim ve ellerim buz kesmiş olmasına rağmen ıssız bir gecede yokluğuna mahkum bir ruhla seni yazarak unutuyorum üşümüşlüğümü...
Yoruldum artık biliyor musun? Tek taraflı bir hayatı omuzlamaktan hayatın yükü altında ezilmekten; birilerini arayıp sormaktan anlatamayıp dinlemekten sevmekten seni beklemekten her yeni güne belkilerle başlamaktan sadece hıçkırıklarımı kendim duymalarımdan yoruldum ve sefaletin zincirleriyle hapsedilmiş bir aşkın yalnızlığında tükendim. Sabret diye diye erittim sabır taşlarını bir an ümitsizliğe düşsem hayalin çıktı karşıma gözlerine baktım ve kendimi yerli yerinde bulunca güzel gözlerinde güç aldım acıların binlerce çeşidine karşı ama sabredecek gücüm kalmadı hayalinin gözlerinde duramadım sevgili.
Oysaki nasılda ihtiyacım var sana bilemezsin. Sarılsan bana bir annenin evladına gösterdiği o kutsal şefkatle başımı göğsüne yaslasam ve yiten ümitlerimin ayak seslerini duysam kalbinin atışında içine düştüğüm çaresizlikle birlikte sana sımsıkı sarılırken sıcaklığını hissedip boğazıma düğümlenen ve içimde yankılanan hıçkırıklarımı özgür bırakıp ağlasam. Sen saçlarımı okşasan bir babanın nasırlı elleriyle oğlunun saçlarını okşadığı gibi ve ben içimdeki zehiri nehir misali akıtsam ne güzel olurdu sevgili. Ama yoksun işte ve ben bunların hepsi bir hayalden öteye gidemiyor ne acı değil mi? Dostlarım bugüne dek hayatıma giren tüm sevenlerim değer verdikçe canımı alan sevdiklerimin yokluğu kadar gerçek yokluğun...
O kadar yalan ki insanların gülümsemeleri o kadar menfaatperest olmuş ki yeryüzünde herhangi bir anı paylaştıklarım artık alınacak bir canım bir parçam kalmadığı için bir anda yok oluverdiler. Bir fotoğraf geldi gözlerimin önüme şimdi kimdi hatırlamıyorum o fotoğrafı çeken hatırladığım tek şey var ardında akbabanın olduğundan habersiz bir Afrikalı çocuğun çaresizliği ve resmi çeken kişi intihar etmişti sanırım o anı o karede ölümsüzleştirdikten sonra... Çünkü o çocuk ruhunu akbabaya teslim etmişti. Çaresizliğim o Afrikalı çocuğun ki gibi ve azabım o fotoğrafçınınkiyle aynı derecede acı verici sevdiğimi sunduğum kim varsa sevgili hepsi birer birer o akbaba gibi olup çıktı. Ama ben şimdiye kadar savaştım hayalinin sayesinde bir yerlerde var olduğun ümidiyle yaşadım seni delice sevdim ve yokluğunda bile seni içimde yaşattım her nefes alışımda... Ta ki bu yazıyı kaleme aldığım şu ana kadar dayanabildim bu saate kadar sen gelmedin ruhumu akbabalara teslim ediyorum gelsen de kurtaramazsın artık...
Herkes bayram sevinci yaşıyordu sevdiğim. Kim bilir sende yaşadın belki kutlu olsun geçmiş bayramın ve gelecek olan bayramların ve ben bu bayram sabahı yine sessizce ağladım. Her bayramda olduğu gibi.... Kimsesizdim çalmadım kimselerin kapılarını kimsesizliğim kapımı çaldı kapattım kendimi hücreme gecenin karanlığına gizlenip çıktım dışarı gece saklar beni diyerek kimsesizliğimle bayramlaştım yalnızlığımın elini öptüm sefaletimi bir tabakta sundum şeker tadında firari ruhuma...
İçini karattım değil mi? Affet beni sevgili inan ki bunun tek sebebi; kimsesizliğimden kalabalıklarda bile yalnızlaşmamdan sefaletimin bana sunduğu çaresizlikten ve bir sen kaldın bu çaresizliğin ortasında tek dayanağım içimi dökebileceğim yazarak yaşadığım bir sen varsın sadece sen anlarsın beni dilinde zehir zemberek kelimeleri cansız kağıtların bedenine aktarırken sıcaklığını hissettiren ve seni bana getiren kalemimden başka tek sen varsın beni anlayabilen beni terk etmeyen bir sen kaldın. Affet!
Sonuçta bende insanım sana toz pembe bir dünya vermek seninle toz pembe düşler kurmak isterdim. Gerçekliğinle el ele verebilseydim iyi bir Ferhat olurdum ya da aşk ile yanmaların ötesine geçmiş bir Mecnun olurdum uğrunda şüphen olmasın. Seninle gezmek isterdim sen ne istersen alabilmek gözlerine bakarak geceleri şiirlendirmek isterdim; bir yuvamızın olmasını çocuklarımızın şen kahkahalarıyla şenlenmek sen olunca yanımda üzülmelerin bile bir anlamı olurdu eminim. En çok neyi isterdim biliyor musun sevgili? Seni yazmak yerine yaşamak olsaydı kaderimde ölüm kederlendirmezdi beni doya doya yaşardım seni ve o an ölümsüzleşirdim.
Kaç zamandır yokum kendimde kaç zamandır yoksun. Ne ben alışabildim sensizliğe ne tütün kokusu sinmiş odam alışabildi hayalinsizliğe... İnan çok gücüme gidiyor; öykülerimde can bulan kadınların senin yerine beni sahiplenmesi ve kimsesiz sokaklarda attığım her adımla sen uzaklaşıyorsun sanki bunu düşündükçe sensiz kalmak gücüme gidiyor sevgili. Gözlerimi açmak bile istemiyorum sensiz bir güne başlayacağımı biliyorum ve onulmaz yaralar açıyor ruhumda gözlerimi açmıyorum bende tüm dünya beni uykuda biliyor oysa uykuyu unutalı çok oldu.
Hayalinde can bulan gülüşünü özledim. Kendimde unuttuğum ne varsa bulduğum hayalini özledim. Seni çok özledim özlemlerim işgal edince yüreğimi delice bir istekle Neroncavari bir arzuyla bu şehri yakmak istedim vazgeçtim daha sonra; eğer ateşe mahkum olursa bu şehir bende yanarım bilmekteyim yanmaların acısını ama senin bu acıyı bilmeni istemiyorum sevgili. Sen yanmaları bilme sensizliğimde yanmalarımı bilmediğin gibi... Bilme!
Nasıl da huzursuzum. Evimin çatısına tüneyen bu baykuş Azrail’in habercisi gibi ölümün yaklaştığını haber veriyor sanki annem hastalandı yine ayağı tutmaz oldu. Ben çaresizim sefilim ve sefaletime bir aşkla seni dahil etmekten sonrasında kaybetmekten korkuyorum. Daha bin bir çeşit dert başımda görsen tanıyamazsın beni genç yaşta karlar yağdı saçlarıma... Sıkıntılarda sevinçlerin olduğu gibi biz insanlar için. Geçecek elbet bu günler seni kocaman bir gülümsemeyle karşılayacağım bir gün sevgili. Bekliyorum seni unutma beklemelerimi. Seni seviyorum.
Üşüyorum:hüzün şarkıları söyleyen bir Sonbaharın zemheriye dönüşmesinin verdiği fani bir üşüme hissi değil bu sevdiğim ve ellerim buz kesmiş olmasına rağmen ıssız bir gecede yokluğuna mahkum bir ruhla seni yazarak unutuyorum üşümüşlüğümü...
Yoruldum artık biliyor musun? Tek taraflı bir hayatı omuzlamaktan hayatın yükü altında ezilmekten; birilerini arayıp sormaktan anlatamayıp dinlemekten sevmekten seni beklemekten her yeni güne belkilerle başlamaktan sadece hıçkırıklarımı kendim duymalarımdan yoruldum ve sefaletin zincirleriyle hapsedilmiş bir aşkın yalnızlığında tükendim. Sabret diye diye erittim sabır taşlarını bir an ümitsizliğe düşsem hayalin çıktı karşıma gözlerine baktım ve kendimi yerli yerinde bulunca güzel gözlerinde güç aldım acıların binlerce çeşidine karşı ama sabredecek gücüm kalmadı hayalinin gözlerinde duramadım sevgili.
Oysaki nasılda ihtiyacım var sana bilemezsin. Sarılsan bana bir annenin evladına gösterdiği o kutsal şefkatle başımı göğsüne yaslasam ve yiten ümitlerimin ayak seslerini duysam kalbinin atışında içine düştüğüm çaresizlikle birlikte sana sımsıkı sarılırken sıcaklığını hissedip boğazıma düğümlenen ve içimde yankılanan hıçkırıklarımı özgür bırakıp ağlasam. Sen saçlarımı okşasan bir babanın nasırlı elleriyle oğlunun saçlarını okşadığı gibi ve ben içimdeki zehiri nehir misali akıtsam ne güzel olurdu sevgili. Ama yoksun işte ve ben bunların hepsi bir hayalden öteye gidemiyor ne acı değil mi? Dostlarım bugüne dek hayatıma giren tüm sevenlerim değer verdikçe canımı alan sevdiklerimin yokluğu kadar gerçek yokluğun...
O kadar yalan ki insanların gülümsemeleri o kadar menfaatperest olmuş ki yeryüzünde herhangi bir anı paylaştıklarım artık alınacak bir canım bir parçam kalmadığı için bir anda yok oluverdiler. Bir fotoğraf geldi gözlerimin önüme şimdi kimdi hatırlamıyorum o fotoğrafı çeken hatırladığım tek şey var ardında akbabanın olduğundan habersiz bir Afrikalı çocuğun çaresizliği ve resmi çeken kişi intihar etmişti sanırım o anı o karede ölümsüzleştirdikten sonra... Çünkü o çocuk ruhunu akbabaya teslim etmişti. Çaresizliğim o Afrikalı çocuğun ki gibi ve azabım o fotoğrafçınınkiyle aynı derecede acı verici sevdiğimi sunduğum kim varsa sevgili hepsi birer birer o akbaba gibi olup çıktı. Ama ben şimdiye kadar savaştım hayalinin sayesinde bir yerlerde var olduğun ümidiyle yaşadım seni delice sevdim ve yokluğunda bile seni içimde yaşattım her nefes alışımda... Ta ki bu yazıyı kaleme aldığım şu ana kadar dayanabildim bu saate kadar sen gelmedin ruhumu akbabalara teslim ediyorum gelsen de kurtaramazsın artık...
Herkes bayram sevinci yaşıyordu sevdiğim. Kim bilir sende yaşadın belki kutlu olsun geçmiş bayramın ve gelecek olan bayramların ve ben bu bayram sabahı yine sessizce ağladım. Her bayramda olduğu gibi.... Kimsesizdim çalmadım kimselerin kapılarını kimsesizliğim kapımı çaldı kapattım kendimi hücreme gecenin karanlığına gizlenip çıktım dışarı gece saklar beni diyerek kimsesizliğimle bayramlaştım yalnızlığımın elini öptüm sefaletimi bir tabakta sundum şeker tadında firari ruhuma...
İçini karattım değil mi? Affet beni sevgili inan ki bunun tek sebebi; kimsesizliğimden kalabalıklarda bile yalnızlaşmamdan sefaletimin bana sunduğu çaresizlikten ve bir sen kaldın bu çaresizliğin ortasında tek dayanağım içimi dökebileceğim yazarak yaşadığım bir sen varsın sadece sen anlarsın beni dilinde zehir zemberek kelimeleri cansız kağıtların bedenine aktarırken sıcaklığını hissettiren ve seni bana getiren kalemimden başka tek sen varsın beni anlayabilen beni terk etmeyen bir sen kaldın. Affet!
Sonuçta bende insanım sana toz pembe bir dünya vermek seninle toz pembe düşler kurmak isterdim. Gerçekliğinle el ele verebilseydim iyi bir Ferhat olurdum ya da aşk ile yanmaların ötesine geçmiş bir Mecnun olurdum uğrunda şüphen olmasın. Seninle gezmek isterdim sen ne istersen alabilmek gözlerine bakarak geceleri şiirlendirmek isterdim; bir yuvamızın olmasını çocuklarımızın şen kahkahalarıyla şenlenmek sen olunca yanımda üzülmelerin bile bir anlamı olurdu eminim. En çok neyi isterdim biliyor musun sevgili? Seni yazmak yerine yaşamak olsaydı kaderimde ölüm kederlendirmezdi beni doya doya yaşardım seni ve o an ölümsüzleşirdim.
Kaç zamandır yokum kendimde kaç zamandır yoksun. Ne ben alışabildim sensizliğe ne tütün kokusu sinmiş odam alışabildi hayalinsizliğe... İnan çok gücüme gidiyor; öykülerimde can bulan kadınların senin yerine beni sahiplenmesi ve kimsesiz sokaklarda attığım her adımla sen uzaklaşıyorsun sanki bunu düşündükçe sensiz kalmak gücüme gidiyor sevgili. Gözlerimi açmak bile istemiyorum sensiz bir güne başlayacağımı biliyorum ve onulmaz yaralar açıyor ruhumda gözlerimi açmıyorum bende tüm dünya beni uykuda biliyor oysa uykuyu unutalı çok oldu.
Hayalinde can bulan gülüşünü özledim. Kendimde unuttuğum ne varsa bulduğum hayalini özledim. Seni çok özledim özlemlerim işgal edince yüreğimi delice bir istekle Neroncavari bir arzuyla bu şehri yakmak istedim vazgeçtim daha sonra; eğer ateşe mahkum olursa bu şehir bende yanarım bilmekteyim yanmaların acısını ama senin bu acıyı bilmeni istemiyorum sevgili. Sen yanmaları bilme sensizliğimde yanmalarımı bilmediğin gibi... Bilme!
Nasıl da huzursuzum. Evimin çatısına tüneyen bu baykuş Azrail’in habercisi gibi ölümün yaklaştığını haber veriyor sanki annem hastalandı yine ayağı tutmaz oldu. Ben çaresizim sefilim ve sefaletime bir aşkla seni dahil etmekten sonrasında kaybetmekten korkuyorum. Daha bin bir çeşit dert başımda görsen tanıyamazsın beni genç yaşta karlar yağdı saçlarıma... Sıkıntılarda sevinçlerin olduğu gibi biz insanlar için. Geçecek elbet bu günler seni kocaman bir gülümsemeyle karşılayacağım bir gün sevgili. Bekliyorum seni unutma beklemelerimi. Seni seviyorum.
Sensiz yaşanılacak olan bir hayata atılmaktan korkuyorum.Böyle bir hayatta ayakta durabileceğimi hiç sanmıyorum.Sonu hiç gelmeyecek gibi görünen yaz gecelerinde sensizlik beni bitirmeyecek de ne yapacak? Seni sevmek mutluluksaben çok mutluydum.Senin de mutlu olduğunu düşünüyordum.Bu mutluluğum hiçbir zaman bitmeyecek çünkü ben seni hep seveceğimsevgi bende var oldukça. Aşık olup da kavuşamamak insana acı verebilir ama ayrılığın verdiği acının yanında hiçbir şeydir.Aşık insanın umudu büyük olurayrılığın umudu ise sönük bir ateş gibidir. Gecenin bu saatinde ikimizi sorgulayıp hangimizin suçlu olduğunu bulmakbir çare olacak mı ayrılığımıza? Suç kimin olursa olsun o suçun oluşmasına olanak veren daima her iki taraftır. Sevmek çok zor değilzor olan ;sevgiyi devamlı barındırabilmektir.Arada küçük kaçamaklar olsa da her zaman sevgiye yer bıraktığımı düşünüyorum. Ayrılıklara neden olan en büyük yanılgımız;sevmek ve sevilmek kavramlarına farklı açılardan bakmamızdır.İşin içine saygıyı da almayan bir düşüncenin doğruluğunu kabul etmek bana çok mantıksız geliyor. Her olayda olduğu gibi duygularda da sadece kendi tarafımdan bakmıyorum.Yada şöyle söyleyeyim sadece kendimi düşünerek sevmek ve sevilmek gibi bir düşüncem yoktur. Yaşaman gerekenlerisevginin hak ettiği duyguları yaşaman için üzerime düşen her şeyi yapmaya hazırım hiç bir karşılık beklemeden.Sonu bana acı verse de yine yaparım.Bugüne kadar ben öyle yaşadım.Doğru mu yaptım yanlış mı?Bilmiyorum. Ama bu yolda yürümeye devam edeceğimi biliyorum. Bu benim hayat felsefemdir.Bundan taviz vermekkendi değerlerimi hiçe saymak anlamına gelir kiböyle bir durumda da boşlukta dolanan bir cisim gibi bir o yana bir bu yana savrulacağımı biliyorum. Seni sevdiğim için "seni seviyorum"diye haykırmadım sevgi nedir bilmeyen insanlara.Mutluluğu yakalama şansını yitirmemen uğruna ayrılığı seçtim.Acı veren zor bir karardı benim için. Gün gelir de bu kararım mutluluğuna bir katkısı olacaksa bilki ben hiç bir acıyı yaşamadım. Sevmek acı verir sevmemek de. Sen hangisini yaşıyorsun şu an? Ben seni yaşıyorum birtanem.
Aşk Mektupları
aşk mektupları
